4/22/18

Τ’ ΑΗ ΓΙΩΡΓΙΟΥ



Τι κάνει ένα νέο παλικάρι, στολισμένο με την ομορφιά της άνοιξης να μην λογαριάζει κάθε χαρά του κόσμου ούτε τους χυμούς της ζωής μέσα του, αλλά να πάει κόντρα στον τύραννο που του ζητά να ανταλλάξει την ελευθερία της πίστης του με δόξα, δύναμη, πλούτο, γυναίκα;
Τι το κάνει να μπει στον ασβέστη, να νιώσει τις άκρες από τις λόγχες στο κορμί του, τα μαχαίρια του τροχού, τη γεύση του δηλητήριου, την αποδοκιμασία των πολλών;
Τι το κάνει οδηγό στους στρατιώτες, στη αυτοκράτειρα, σε φίλους και εχθρούς;
Τι το κάνει να ανασταίνει από την κόλαση τριακοσίων χρόνων τον νεκρό ειδωλολάτρη, αλλά και το βόδι του χωρικού, να γλιτώνει την βασιλοπούλα από τον θάνατο του φιδιού και ο ίδιος τελικά να δίνει την ζωή του, χωρίς να μπορεί να χαρεί τις νίκες του;
Δεν είναι τι. Είναι ΤΙΣ. Δεν είναι ιδέα. Είναι ΠΡΟΣΩΠΟ.
Είναι ο Θεός της Ανάστασης και της Αγάπης.
Μας ελέγχει στους καιρούς μας το παλικάρι. Όχι μόνο για όσα δεν κάνουμε, αλλά και για όσα δεν θα περνούσαν από τον νου μας ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Γιατί και μέσα στην Εκκλησία ακόμη το «τι;» ψάχνουμε.
Άγιε, βοήθησέ μας να βρούμε Αυτόν που εσύ συνάντησες στην κρυφή σου μαθητεία κοντά στην μάνα που ο άντρας της δεν πίστευε. Αυτόν που σε έκανε να απαρνηθείς τον εαυτό σου, χωρίς να πάψεις να είσαι ο εαυτός σου. Αυτόν που σε έκανε ΑΓΑΠΗ. Αυτόν που το να Τον συναντήσουμε και να αφεθούμε στον τρόπο Του μας μοιάζει αδιανόητο. Γιατί να πάμε κόντρα στο ρεύμα;
Άγιε,  δος μας λίγη από την πίστη σου.

π. Θ.
Κέρκυρα, 23 Απριλίου 2018

4/20/18

ΕΠΙΣΚΕΨΑΣΘΕ ΑΝΔΡΑΣ ΠΛΗΡΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑΣ


  Στην πρώτη εκκλησιαστική κοινότητα, αυτήν που είχε άμεση εμπειρία του γεγονότος της Ανάστασης, ακόμη και για εργασίες που ήταν φαινομενικά διεκπεραιωτικές, όπως ήταν αυτή της διανομής των τροφίμων στις χήρες και τα ορφανά, οι Απόστολοι προτρέπουν τους πιστούς να λάβουν υπόψιν κατά την εκλογή εκείνων που θα διακονήσουν στον τομέα αυτό τα εξής:  «Επισκέψασθε, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ούς καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης» (Πράξ. 6, 3).  «Φροντίστε, αδελφοί, να εκλέξετε απ’  ανάμεσά σας εφτά άντρες με καλή φήμη, γεμάτους από Άγιο Πνεύμα και σοφία και θα τους ορίσουμε να κάνουν αυτό το έργο». Θα ακολουθήσει η εκλογή των επτά διακόνων με επικεφαλής τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, «άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου» (Πράξ. 6,5), « άνθρωπο γεμάτο πίστη και Άγιο Πνεύμα».
                Οι Απόστολοι θεωρούν ως απαραίτητη προϋπόθεση για την διακονία της Εκκλησίας την εκλογή ανθρώπων οι οποίοι θα διακρίνονται για την παρουσία στην ύπαρξή τους του Αγίου Πνεύματος και θα είναι γεμάτοι από σοφία. Η εκλογή, κατεξοχήν δημοκρατική διαδικασία, προϋποθέτει όχι μόνο υποψήφιους για να συμμετάσχουν σ’  αυτήν, αλλά και να ενυπάρχει ποιότητα πνευματική στα πρόσωπά τους. Προϋποθέτει ακόμη εκλεκτορικό σώμα, χριστιανική κοινότητα δηλαδή η οποία να μπορεί να διακρίνει αυτήν την ποιότητα, όχι γιατί όλα θα είναι πάντοτε τέλεια, αλλά γιατί κάτι σπουδαίο δε μπορεί να ξεκινά με επιπολαιότητα, με άγνοια, με την λογική του « βλέποντας και κάνοντας». Και σπουδαία είναι και η τελευταία λεπτομέρεια στην ζωή της εκκλησιαστικής κοινότητας. Ό,τι έχει να κάνει με ανθρώπους έχει μοναδική αξία, διότι η διακονία όχι μόνο του λόγου και της λατρείας, αλλά και της ελεημοσύνης και της οργάνωσης και διοίκησης και της προσφοράς στα ελάχιστα, απαιτεί τους καλύτερους.
                Τι σημαίνει η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην ύπαρξη εκείνου που θέλει ή καλείται να διακονήσει την Εκκλησία;
                Προϋπόθεση είναι η πίστη στην Ανάσταση και στον Αναστάντα Χριστό. Είναι ακόμη οι άλλοι καρποί του Πνεύματος: η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθή διάθεση έναντι των άλλων, ακόμη κι αν αυτοί λειτουργούν με εμπάθεια και απόρριψη, η συγχωρητικότητα, η εγκράτεια. Όλα αυτά δίδονται στον άνθρωπο ο οποίος έχει επίγνωση ποιος είναι ο Χριστός και ποια είναι η Εκκλησία και πώς καλείται να σταθεί έναντι τω άλλων. Ουδείς είναι αναμάρτητος. Η ύπαρξη όμως του Αγίου Πνεύματος αποτυπώνεται στον χριστιανό εκείνο ο οποίος είναι προσιτός, αισθάνονται οι άλλοι ότι μπορούν να τον εμπιστευτούν, είναι έτοιμος ο ίδιος να αγαπήσει και να είναι διαθέσιμος. Δεν είναι δικά του κατορθώματα αυτά, αλλά χάρισμα του Αγίου Πνεύματος.
                Υπάρχει όμως και ο παράγων «σοφία». Μπορεί πολλοί να είναι χαρισματικοί. Όμως το Άγιο Πνεύμα δεν λειτουργεί μαγικά. Δεν καθιστά αυτόματα όποιον ζει την παρουσία του ικανό για όλα τα έργα. Χρειάζεται και η προσωπική σοφία. Η σπουδή και η ικανότητα, εκ των οποίων δεν αποκλείεται και η κοσμική μόρφωση και παιδεία ως προϋποθέσεις, προκειμένου αυτός που καλείται να διακονήσει να έχει την βάση για να μπορεί να κατευθύνει σωστά τους ανθρώπους. Από την μία το Άγιο Πνεύμα δίνει στον άνθρωπο την εσωτερική ποιότητα. Από την άλλη ο άνθρωπος με τον κόπο, την γνώση, την εμπειρία, την σοφία μπορεί την εσωτερική του διάθεση την χρησιμοποιήσει για το καλό όλων. Ο σοφός από τον οποίο απουσιάζει το Άγιο Πνεύμα συνήθως είναι ένας εγωκεντρικός άνθρωπος, ένας υπερήφανος για τις γνώσεις του και αγωνίζεται να καταξιωθεί σε κοσμικό επίπεδο. Αλλά και αν επιθυμεί να είναι εντός της Εκκλησίας, ελλείψει των χαρισμάτων του Πνεύματος, θα διαγκωνίζεται για το αν αξίζει περισσότερο από τους άλλους την εξουσία, με κριτήριο την κάλυψη της προσωπικής φιλοδοξίας, την ηδονή εκ της θέσης και την αυτάρκεια της καλοπέρασης.
                Οι Απόστολοι προέτρεψαν την κοινότητα να εκλέξει. Και αυτή ανταποκρίθηκε κάνοντας ποιοτικές επιλογές. Διότι δεν ήταν το κριτήριο οι προσωπικές σχέσεις, αλλά η επίγνωση του κοινού καλού, της διακονίας του σώματος και όχι η εξασφάλιση «των δικών μας». Και η κοινότητα αναγνώριζε την ποιότητα, διότι και αυτή είχε το κριτήριο της αγιοπνευματικής παρουσίας εντός της, την επίγνωση ότι είναι κοινότητα αναστημένων ανθρώπων και όχι ένα σώμα φυλετισμού, οικογενειοκρατίας και ατομοκεντρισμού. Όταν κάποιοι επεχείρησαν να κάνουν διακρίσεις, η ίδια η κοινότητα αντέδρασε ζητώντας από του αποστόλους λύση. Δεν συμβιβάστηκε με το λάθος, ούτε αποδέχτηκε το κακό συνεχίζοντας έναν γογγυσμό καταστροφικό.
                Αυτό που λείπει από τους καιρούς μας, χωρίς οι επισκοπές και οι ενορίες να εξαιρούνται, είναι η επίγνωση ότι αποτελούμε κοινότητα στην οποία πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις ανθρώπινης ποιότητας προκειμένου να προχωρήσουμε στον σκοπό της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Ας μάθουμε, μέσα από την σπουδή της αυθεντικής μας παράδοσης, να παλεύουμε να γίνουμε άνθρωποι του Αγίου Πνεύματος και της σοφίας, αλλά και να επιλέγουμε τέτοιους ανθρώπους στην ζωή μας για να μας οδηγούνε. Και, εν πάση περιπτώσει, όταν διαπιστώνουμε την παρεκτροπή από αυτήν την οδό, ας μην μένουμε σε έναν γογγυσμό που γίνεται παθητικότητα, αλλά ας θυμόμαστε ότι ο κόσμος μας μπορεί να αλλάξει αν έχουμε επίγνωση του εαυτού μας και ζητούμε όχι το υλικώς καλύτερο αλλά τον τρόπο της βασιλείας, την αγάπη και την αλήθεια που πηγάζουν από την Ανάσταση. Ας προτρέπουμε να επιλέγονται για να διακονούν την εκκλησιαστική κοινότητα άνθρωποι που έχουν επίγνωση των κριτηρίων και ας τους ελέγχουμε με αγάπη και διάκριση. Ας επιλέγουμε όσους διακονούν κάθε κοινότητα με βάση την προσωπική τους ποιότητα. Και ας γινόμαστε κι εμείς όπως μας θέλει η αυθεντική μας παράδοση.

Κέρκυρα, 22 Απριλίου 2018      

4/18/18

Ο ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ



Το Μεγαλοβδόμαδο πέρασε. Στις καρδιές όσων το έζησαν μένει άλλοτε το έθιμο, άλλοτε η επιστροφή στην παιδικότητα, άλλοτε ένα βαθύ βίωμα πίστης σε έναν Θεό αγάπης και Ανάστασης. Και όλη η πασχάλια περίοδος, αυτή που το «Χριστός Ανέστη» συνοδεύει τις συναντήσεις των χριστιανών και τις κυριακάτικες λειτουργίες, αποτυπώνει την χαρά και την ελπίδα.
Χρειάζεται όμως και μία άλλη κατανόηση του προσώπου του Χριστού και της σημασίας που έχει για την ζωή μας. Για το κοσμικό πνεύμα ο Χριστός του Πάσχα είναι ένας Χριστός ακίνδυνος. Γλυκερός, συναισθηματικός, ξανθογάλανος, ένας Χριστός βγαλμένος  μέσα από τις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές του «Ιησού από την Ναζαρέτ», του «Χιτώνα», του «Μπεν Χουρ», «Των Παθών», του «Βασιλιά», του «Βαραββά», ένα είδος παραμυθιού. Ένας ακίνδυνος Χριστός της βιομηχανίας των λαμπάδων, των δώρων, των αυγών, ένας Χριστός άνθρωπος που ήρθε και πέρασε.
Η Εκκλησία ζει και προβάλλει έναν Χριστό επικίνδυνο για το βόλεμά μας, για τη νοοτροπία και τον πολιτισμό. Και είναι επικίνδυνος ο Χριστός γιατί στην εγωιστική παντοδυναμία του ανθρώπου προβάλλει την θυσία του Θεανθρώπου. Ο Χριστός της Εκκλησίας δεν είναι ένας δάσκαλος, αλλά ο Σωτήρας όλων μας, δεν μιλά μόνο για Αγάπη αλλά κάνει πράξη την Αγάπη, θυσιάζοντας την ύπαρξη Του για να ζήσουμε αιώνια, με την απόλυτη γνώση ότι και οι μετά απ’ Αυτόν θα εξακολουθούν  καθημερινά να Τον Σταυρώνουν με τις αμαρτίες τους και πολλοί δεν θα πιστεύουν.
Είναι επικίνδυνος ο Χριστός της Εκκλησίας γιατί ενώ είναι  Θεός γίνεται άνθρωπος και πεθαίνει για μας, ενώ ξέρει ότι ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να έχει ως θεό τον εαυτό του. Είναι επικίνδυνος ο Χριστός της Εκκλησίας γιατί ξέρει να συγχωρεί και να βάζει τον Ληστή στον Παράδεισο, ενώ σήμερα ο άνθρωπος ξέρει μονάχα να κατακρίνει τον άλλο και να τον κάνει κόλασή του. Είναι επικίνδυνος γιατί δέχεται τον άνθρωπο όπως είναι, με τα τραύματά του, με τις αδυναμίες του και τον μεταμορφώνει, ενώ ο άνθρωπος δέχεται μόνο τους τέλειους της διαφήμισης κι αυτούς που κάνουν τα θελήματά του.
Είναι επικίνδυνος ο Χριστός γιατί προσφέρει την αναρχία της Αγάπης, ενώ η ανθρώπινη εξουσία στηρίζεται στο δίκιο του οικονομικά ισχυρού. Είναι επικίνδυνος γιατί προτείνει μιαν αλλιώτικη ζωή βασισμένη στην ευαισθησία για τον Άλλο, ενώ η εποχή μας μιλάει μόνο για τα ατομικά δικαιώματα που μετριούνται με μεζούρες. Είναι επικίνδυνος γιατί μιλάει για Πόνο και Κόπο, ενώ οι άνθρωποι τα θέλουν όλα χωρίς να κοπιάσουν για τίποτα. Είναι επικίνδυνος γιατί δίνει σ’ όλους μας το χέρι της Ανάστασης κι εμείς μάθαμε να βασιζόμαστε μόνο στα δικά μας χέρια. Μας δίνει το Σώμα και το Αίμα Του, αντί για τα άχυρα της καθημερινότητας. Είναι επικίνδυνος ο Χριστός της Εκκλησίας γιατί μας έδωσε την ελευθερία, αντί για την υποδούλωση στα πάθη, την αδιαφορία, την καλοπέραση!
 Ζούμε οι περισσότεροι έναν ακίνδυνο Χριστό, έναν «γλυκό» άνθρωπο. Καιρός να ζήσουμε τον επικίνδυνο Θεάνθρωπο, αυτόν που βάζει μαχαίρι στις καρδιές μας και τις κάνει κομμάτια, για να μοιραστούν σε όλους, από Αγάπη και για την όντως Ελευθερία. Κι όσο αυτοί που κατευθύνουν τις ζωές μας νιώθουν πως υπάρχει ο επικίνδυνος Χριστός, τόσο θα αγωνίζονται να κρατήσουν και να κρατήσουμε τον ακίνδυνο.
Εμείς ας διαλέξουμε!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 18 Απριλίου 2018

4/13/18

ΛΥΧΝΑΡΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ



Τι σημαίνει να είναι κάποιος χριστιανός σε μία κοινωνία που παρά την εθιμική σχέση με την πίστη και κάποια θεσμικά κατάλοιπα του παρελθόντος, ολοένα και πιέζει για περαιτέρω εκκοσμίκευση;
Τι σημαίνει να είναι κάποιος χριστιανός σε μία εποχή στην οποία νεώτεροι και μεγαλύτεροι δυσκολευόμαστε να κοιτάξουμε την ζωή με τα μάτια του πλησίον και έχουμε απομακρύνει την καθημερινότητά μας από την αναζήτηση της Αλήθειας, εγκλωβισμένοι σε έναν τρόπο ζωής στηριγμένο στην εικόνα, την τεχνολογία, σε σχέσεις που δεν μπορούν να ξεπεράσουν την προτεραιότητα του εγώ;
Τι σημαίνει να είναι κάποιος χριστιανός σε έναν κόσμο ο οποίος μας κάνει όλους να μην συνειδητοποιούμε ότι η αμαρτία του να θέλουμε να είμαστε θεοί χωρίς τον Θεό διαποτίζει κάθε στιγμή του χρόνου μας και κάθε γωνιά του μυαλού μας, καθώς το υπερτροφικό εγώ εκφράζεται διά των λογισμών, διά των πράξεων, διά των παραλείψεων, διά των επιθυμιών, σε ένα κλίμα και αυτοτροφοδοτούμενου και υποβολιμαίου ανικανοποίητου;
Τι σημαίνει να είναι κάποιος χριστιανός σε μία εποχή απόλυτης σύγχυσης ανάμεσα στο προοδευτικό και το συντηρητικό, στο θρησκευτικό και το εκκλησιαστικό, στο χριστιανικό και το μοντέρνο, ενώ η πίστη στο αιώνιο, στην Ανάσταση, ακόμη και στην  Αγάπη ή αμφισβητείται στην πράξη ή μπλέκεται στο αναχώνεμα παραδόσεων που ενώ δεν έχουν σχέση η μία με την άλλη, εντούτοις συμπλέκονται, στερώντας την κοινωνία με το Πρόσωπο του Χριστού, Αυτόν που μας λυτρώνει αυθεντικά;
Για να απαντήσουμε και σ’ αυτά τα ερωτήματα οδοδείκτης και θησαυρός μας είναι το Ευαγγέλιο, ο λόγος του Θεού, όπως βιώθηκε και βιώνεται στην Εκκλησία. Μοιάζει με λυχνάρι στο σκοτάδι, γιατί καθοδηγεί την πορεία μας βήμα-βήμα. Δεν είναι προβολέας, ο οποίος κάποτε  με το υπερήφανο φως του δίνει την αίσθηση, συχνά ψευδαίσθηση, ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι εμείς, αλλά είναι αρκετό το να τον ανάψουμε και όλα θα φωτιστούν. Είναι εκείνο το παλιό, ταπεινό λυχνάρι, το οποίο μας υπενθυμίζει τον λόγο του Χριστού: «ζητείτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ... μή οὖν μεριμνήσητε εἰς τήν αὔριον . ἡ γάρ  αὔριον μεριμνήσει τά  ἑαυτῆς . ἀρκετόν τ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς» (Ματθ. 6, 34). «Ζητείστε πρώτα απ’ όλα τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός Του...μην αγωνιάτε για το αύριο, γιατί η αυριανή μέρα θα έχει τις δικές της φροντίδες. Φτάνουν οι έγνοιες της κάθε μέρας». Αυτό το λυχνάρι προϋποθέτει και την δική μας έγνοια να του προσθέτουμε από το λάδι της πίστης, της μετάνοιας, της αγάπης, του αγώνα, της μελέτης. Άλλωστε, ο λόγος πάντα ηχεί ανακουφιστικός, ήρεμος, αλλά και αφυπνιστικός: «ὅστις θέλει» (Μάρκ.  8,34).
Απόπειρες λοιπόν να δούμε την επικαιρότητα του λόγου  του Θεού στην ζωή μας, αφορμές αφύπνισης, διαλόγου με σύγχρονες προκλήσεις, οι οποίες αγγίζουν κάποτε φανερά, κάποτε πιο αφανώς, την  καθημερινότητά μας, περιλαμβάνει αυτό το βιβλίο. Τα κείμενά του πηγάζουν από διαλόγους με τα μέλη της εκκλησιαστικής μας κοινότητας, των Αγίων Πάντων Κέρκυρας, αλλά και από προβληματισμούς ανθρώπων οι οποίοι αναρωτιούνται τι έχουν να μας πούνε κείμενα, όπως οι επιστολές του αποστόλου Παύλου, σε καιρούς στους οποίους η γνώση γίνεται πληροφορία και η πίστη κατάλοιπο του χτες.
Ευχαριστούμε τις εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ που μας εμπιστεύθηκαν!  Αν ο αναγνώστης δει κάτι που μιλά και στην δική του ψυχή, ας μην λησμονεί ότι «ἐν τ φωτί Του ὀψόμεθα  φῶς»!

Κέρκυρα, 21 Μαρτίου 2018
π. Θ. Μ.   

ΚΑΝ Η ΣΚΙΑ ΠΕΤΡΟΥ ΕΠΙΣΚΙΑΣΗ ΤΙΝΙ ΑΥΤΩΝ



                Συχνά οι άνθρωποι που θεωρούμε τους εαυτούς μας ενταγμένους στην ζωή της πίστης παραπονιόμαστε για την κρίση του κόσμου. Θεωρούμε ότι έχει αλλάξει η ζωή, ότι οι πολλοί σήμερα είναι άπιστοι ή αδιάφοροι, ότι το κράτος δεν ενδιαφέρεται για την διάσωση της θρησκευτικής μας παράδοσης, ότι ο κόσμος πορεύεται στο κακό. Τα παραδείγματα πάμπολλα, ιδίως στον χώρο της νεολαίας. Ακόμη κ αν στις μεγάλες γιορτές του εκκλησιαστικού χρόνου, όπως είναι η Μεγάλη Εβδομάδα και η Ανάσταση, υπάρχει μία αναζωπύρωση της συμμετοχής στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, εντούτοις ο ζήλος χάνεται γρήγορα και επιστρέφουμε στη συνήθη αντιμετώπιση της πνευματικότητας και της χριστιανικής ζωής. Από λίγο.
                Αν διαβάσουμε όμως με προσοχή τα κείμενα που περιγράφουν την ζωή της πρώτης Εκκλησίας, θα διαπιστώσουμε έναν ενθουσιασμό, τον οποίο ούτε όσοι θεωρούμε ότι είμαστε ενεργά μέλη του σώματος του Χριστού μπορούμε να έχουμε. Μοιάζουμε κι εμείς συχνά με τον απόστολο Θωμά, ο οποίος δεν πείστηκε στον λόγο των υπόλοιπων μαθητών ότι είδαν τον Χριστό. Στην πρώτη Εκκλησία, εκτός των άλλων, «μάλλον δε προσετίθεντο πιστεύοντες τω Κυρίω πλήθη ανδρών τε και γυναικών, ώστε κατά τας πλατείας εκφέρειν  τους ασθενείς και τιθέναι επί κλινών και κραβάττων, ίνα ερχομένου Πέτρου καν η σκιά επισκιάση τινί αυτών» (Πράξ. 5, 14-15). «Όλο και περισσότερα πλήθη από άντρες και γυναίκες πίστευαν στον Κύριο και γίνονταν μέλη της Εκκλησίας. Ακόμη και στις πλατείες έφερναν τους ασθενείς και τους ξάπλωναν σε κρεβάτια και φορεία, για να πέσει πάνω σε κάποιους απ’ αυτούς έστω και η σκιά του Πέτρου όταν αυτός ερχόταν».  
                Μία τέτοια πίστη θα θεωρούνταν ανορθολογιστική, μαγική και δεισιδαίμων στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι οι καιροί μας έχουν αποθεώσει την δύναμη του ανθρώπινου νου, τόσο σε ό,τι αφορά στα επιτεύγματά του και την διευκόλυνση της ποιότητας ζωής, όσο και αναφορικά με την απομάκρυνσή του από την πίστη στον Θεό και μάλιστα στη Ανάσταση. Διότι μόνο ο Αναστάς Κύριος δίνει την δύναμη να γίνονται θαύματα. Μόνο ο αναστάς Κύριος καθιστά την σκιά ενός αποστόλου ικανή να γιατρέψει τους ανθρώπους. Και είναι στάση ταπεινοφροσύνης η συμπεριφορά των ανθρώπων της πρώτης Εκκλησίας. Δε θεωρούν τους εαυτούς τους ότι αξίζει να ενοχλήσουν τον απόστολο για να ζητήσουν την θεραπεία των συγγενών τους. Αρκεί η σκιά του. Η ελπίδα δεν ζητά προσοχή. Δεν απαιτεί. Δεν μιλά καν. Βγαίνει από την συνάντηση μυαλού και καρδιάς με την πίστη. Και αφήνεται στα χέρια του Θεού και στην παρουσία των αποστόλων. Ταυτόχρονα, αυτή η ελπίδα εκφράζεται δημόσια, στις πλατείες. Δεν κρύβεται. Νικά τον φόβο ότι  όποιος ομολογήσει την πίστη στον αναστάντα Κύριο θα έχει την ίδια τύχη μ’ Εκείνον, λόγω της μήνιδος των Ιουδαίων. Η πίστη δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά δημόσια παρρησία και αυτό δείχνει καρδιά αποφασισμένη!
                Πριν λοιπόν απορροφηθούμε από το αίσθημα ότι ο κόσμος έχει χαλάσει, βρίσκεται σε απόσταση από τον Χριστό και την πίστη, ας κάνουμε στροφή εντός μας και ας ελέγξουμε τους εαυτούς μας εάν είμαστε σε θέση να θεωρούμε την πίστη στην Ανάσταση ως βάση για την πορεία της ζωής μας. Αν πιστεύουμε σε έναν Θεό ηθικής, φιλοσοφίας, παράδοσης, συνήθειας, έτοιμο να εκπληρώσει τα συμφέροντα και τις ανάγκες μας, έναν Θεό που υπάρχει για μας όταν Τον Χρειαζόμαστε, έναν Θεό που μικρή σημασία έχει για μας μπροστά στη ασθένεια, στον θάνατο, την ήττα, την απώλεια, ή στον Θεάνθρωπο Κύριο, ο Οποίος έχοντας αναστηθεί ο Ίδιος μας δείχνει ότι η πίστη σ’ Αυτόν έχει ήδη φέρει την Ανάσταση και στην δική μας ζωή. Στον Θεάνθρωπο ο Οποίος μας κάνει να πορευόμαστε εν ταπεινώσει, με επίγνωση ότι δεν αξίζουμε λόγω τω επιτευγμάτων μας ή της όποιας προόδου ή του ονόματός μας ή της διακονίας μας στην Εκκλησία την προσοχή Του, αλλά επιλέγουμε να είμαστε κοντά Του έστω και αφήνοντας την σκιά Του να περάσει από πάνω μας. Και σκιά είναι το ότι υπάρχει. Και εφόσον υπάρχει, ό,τι μας δίδει ή ό,τι δεν επιτρέπει να λάβουμε, είναι για μας αρκετό, καθώς γνωρίζουμε ότι μας αγαπά. Αν πιστεύουμε στον Θεάνθρωπο Κύριο Τον Οποίο δεν ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε, δεν βαριόμαστε να Τον ομολογήσουμε, δεν φοβόμαστε να Τον ομολογήσουμε. Η συμμετοχή μας στην εκκλησιαστική ζωή είναι ήδη μία ομολογία, όπως και η μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του, όπως και η τήρηση των εντολών Του. Η ομολογία δεν είναι σημείο κομπασμού, αλλά σταθερότητας, αποφασιστικότητας, αγάπης.
                Η Πασχάλια περίοδος είναι λαμπρή πνευματική ευκαιρία να ξαναδούμε την πίστη μας και τον τρόπο έκφρασή της. Γνωρίζουμε ότι ο Αναστάς Κύριος μας δίδει όσες ευκαιρίες χρειαζόμαστε, όπως στον απόστολο Θωμά, στον Οποίο μεθ’ ημέρας οκτώ εμφανίστηκε για να του δώσει την δυνατότητα να πιστέψει. Σε μας φανερώνεται μέσα από την εκκλησιαστική ζωή, μέσα από τις περιστάσεις της ζωής, μέσα από  τον πλησίον μας, από την συναίσθηση των λαθών μας ή από την αδυναμία να αλλάξουμε τις διαθέσεις των άλλων και την ταπεινότητα που αισθανόμαστε στην ήττα μας.  Φανερώνεται μέσα από την αγάπη που μας έχει δωρίσει και από το αίσθημα ότι δεν είμαστε μόνοι μας, αν Τον αναζητούμε. Η καιόμενη καρδιά για Εκείνον είναι η βάση για να νικήσουμε τον φαινομενικό θρίαμβο του ορθολογισμού των καιρών μας, ο οποίος όμως δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις ζωής στον θάνατο που μας περιβάλλει και μας περιμένει.
Υπάρχει η Ανάσταση! Ας ξεκινήσουμε από την πίστη και τα πάντα θα μας δοθούν! Χριστός Ανέστη!

Κέρκυρα, 15 Απριλίου 2018

4/11/18

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Το Πάσχα είναι για την Εκκλησία η αφετηρία της νέας δημιουργίας. Η φθορά και ο θάνατος πλέον δεν έχουν καμία δύναμη στη ζωή του ανθρώπου και της κτίσης, αλλά "τα πάντα πεπλήρωται φωτός ". Αυτό φαντάζει οξύμωρο για τη νοοτροπία του κόσμου, καθώς όλοι διαπιστώνουμε την συνεχή καταστροφή του περιβάλλοντος, τον θάνατο που κρατά δέσμιο τον κάθε άνθρωπο,  την δυσκολία της αλλαγής εντός μας, παρά τα μηνύματα και την παρουσία της πίστης στο Χριστό. Αδικίες και πόλεμοι γίνονται, τα συμφέροντα κυριαρχούν, η ζωή είναι πάντοτε απλόχερη για τους λίγους, ενώ οι πολλοί βιώνουν την δυσκολία, η πρόοδος δεν έχει εξασφαλίσει την ευτυχία, αλλά έχει εξοβελίσει τον Θεό από την ζωή των πολλών.
Επομένως, το ερώτημα ποια είναι η σημασία της Ανάστασης για τον σημερινό άνθρωπο φαντάζει δυσκολοαπάντητο. Όσο κι αν η γλώσσα της θεολογίας δίνει περιγραφές του γεγονότος και φανερώνει σημεία, η πλειοψηφία των ανθρώπων ακούει το "Χριστός Ανέστη" και διασκορπίζεται!  Είμαστε όμως τα παιδιά του Αναστημένου Θεού. Ο Χριστός δεν είναι ένα κήρυγμα ηθικής, δεν είναι ένας κοινωνικός αναμορφωτής, δεν είναι ένας απλός επαναστάτης, ένας από τους πολλούς που πέρασαν από την ιστορία. Είναι ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, κρατώντας τη Θεότητά Του, για να μας κάνει θεούς κατά χάριν, δηλαδή να ζούμε αιώνια, να μας απαλλάξει από τον θάνατο και τη φθορά. Για μας που πιστεύουμε σ' Αυτόν, αλλά και για όλο τον κόσμο, και γι' αυτούς ακόμη που δεν τον πίστεψαν και δεν θα τον πιστέψουν, ο Χριστός έφερε αυτή την καινούρια δημιουργία, την Εκκλησία.
Σ' αυτήν και το τελευταίο φυλλαράκι έχει αξία, καθώς και μέσα απ' αυτό μπορούμε να θαυμάσουμε την ομορφιά της ζωής, που ο Θεός έπλασε. Μπορούμε να θαυμάσουμε το μυστήριο της αγάπης, την μεταμόρφωση του καθενός που πιστεύει κι αγωνίζεται, την δύναμη της μετάνοιας, της αγιότητας που αγκαλιάζει τον Άλλο και όλο τον κόσμο, εκείνη που κάνει την Εκκλησία να προχωρά, χωρίς να την καταστρέφουν τα λάθη όσων την απαρτίζουν, την πίστη να αυξάνεται μέσα από τους διωγμούς. Την δύναμη, τελικά,  που δίνει ελπίδα και στον τελευταίο άνθρωπο της γης!
Αν τα πάντα γίνονται καινά, αν η φθορά και ο θάνατος καταργούνται, αυτό μπορούμε να το ζήσουμε μόνο με το να δούμε τον Χριστό ως Σταυρωμένο, Αναστημένο και ερχόμενο για μας προσωπικά. Όσοι ζούμε το φως που ανατέλλει από τον Πανάγιο Τάφο, όσοι ζούμε την Ανάσταση στις καρδιές μας πιστεύοντας, συγχωρώντας, κοινωνώντας με το Χριστό και τον συνάνθρωπο δεν αγνοούμε τον ταραγμένο κόσμο μας. Αγωνιζόμαστε να τον καλυτερέψουμε. Η ελπίδα μας όμως είναι η Αναστάσιμη Ελευθερία. Ξεφεύγουμε από ό,τι μας θανατώνει, ζώντας στον πλημμυρισμένο από το Φως του Χριστού έσω άνθρωπο. Και γευόμαστε στην αναστάσιμη και σε κάθε Θεία Λειτουργία την μετάληψη του Φωτός, την μετάληψη του Χριστού, ζώντας τη χαρά στο πρόσωπο του αδελφού μας και προγευόμαστε την στιγμή όταν  ο Αναστημένος Χριστός θα μας αρπάξει στην ουράνια βασιλεία Του, περνώντας με το Πάσχα του θανάτου στην χαρά της άλλης βιοτής, της αιώνιας, της Αναστάσιμης, της μοναδικά ελεύθερης.
Γινόμαστε οι χριστιανοί το προζύμι που φτιάχνει τον άρτο της ζωής, την Εκκλησία, την Ελπίδα, την Αλήθεια. Την Ελευθερία της Ανάστασης!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 11 Απριλίου 2018

4/9/18

ΝΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ



Μεγάλη η Εβδομάδα. Μας θυμίζει μέσα από την μουσική της εκκλησιαστικής μας παράδοσης, μέσα από τον λόγο των ποιητών μας, μέσα από την συνάντησή μας στους ναούς μας την Οδό, την Αλήθεια, την Ζωή που γίνεται Ανάσταση.
«Πιστεύω στα δισταχτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στον Χριστό που διασχίζει την Ιστορία» (Τάσος Λειβαδίτης).
Διστακτικοί και αδέξιοι είμαστε κι εμείς. Μέσα στα πάθη και τα λάθη μας. Παραδομένοι στους λογισμούς μας και στην δύναμη του εγώ μας. Μα η Μεγάλη Εβδομάδα μας κάλεσε να βρούμε ταπείνωση στον βηματισμό μας και να εμπιστευθούμε τον Χριστό που διασχίζει την Ιστορία.  
«Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο» (Τάσος Λειβαδίτης).
Στην Μεγάλη Εβδομάδα  καταλαβαίνουμε ότι ζούμε αλλού.  Μένουμε στο νυν και λησμονούμε το αεί. Περιμένουμε από τους άλλους να μας αγαπήσουν, να νοιαστούν, να ασχοληθούν, αλλά δεν βλέπουμε Εκείνον που μας αγαπά για να έρθουμε στο Φως όχι για λίγο, αλλά για πάντα. 
«Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί» (Τάσος Λειβαδίτης).
Η Μεγάλη Εβδομάδα ήταν και παραμένει πρόσκληση να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να δούμε ότι ζούμε χωρίς να ξέρουμε αν ακολουθούμε την όντως Ζωή γιατί δεν είναι μόνο επιβίωση η ζωή μας, αλλά μοίρασμα, συγχώρεση, ακόμη και θάνατος των δικαιωμάτων μας για τον άλλον.  Ας ανοίξουμε την καρδιά μας Σ’ αυτόν που μας έδωσε την δική Του για να γίνουμε παιδιά Του. Δηλαδή να ζούμε για πάντα. 
Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας, η μεγάλη νοσταλγία μας  να ξαναγυρίσουμε-πού; Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας. Αμήν» (Τάσος Λειβαδίτης).
Μηδείς φοβείσθω τον θάνατον. Ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν. Εφάνη η κοινή βασιλεία. Αυτή της Αναστάσεως και της Αγάπης! 

Κέρκυρα, Νια Δευτέρα
9 Απριλίου 2018