Εἶπε τότε ὁ ᾿Ιησοῦς· «῎Αφησέ την ἥσυχη· αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι γιὰ τὴν ἡμέρα τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου. Οἱ φτωχοὶ πάντοτε θὰ ὑπάρχουν κοντά σας, ἐμένα ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε».
Ένα
πολύ συγκινητικό περιστατικό λαμβάνει χώρα στο σπίτι του Λαζάρου, μετά την
ανάστασή Του. Ο Χριστός βρίσκεται εκεί και του παραθέτουν δείπνο, στο οποίο
συμμετέχει και ο Λάζαρος. Η Μαρία, η αδερφή του Λαζάρου, πλένει τα πόδια του
Χριστού με μύρο νάρδου, το οποίο κόστιζε πάνω από τριακόσια ασημένια νομίσματα,
πλένει τα πόδια του Χριστού, όπως η φιλοξενία ορίζει, χρησιμοποιώντας αυτό το
πανάκριβο μύρο, και τα σκουπίζει με τα μαλλιά της, δείχνοντας την αγάπη και την
ευγνωμοσύνη για την ανάσταση του αδερφού της. Ο Ιούδας αγανακτεί. Όντας ο
ταμίας της συντροφιάς του Ιησού και κρατώντας μέρος από τα χρήματα που οι
άνθρωποι έδιναν στους μαθητές για να συντηρούνται, θα ήθελε να καταχραστεί και
αυτό το ποσό, με την πρόφαση της ελεημοσύνης προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως του
απαντά ζητώντας του να αφήσει ήσυχη την Μαρία, διότι ό,τι έπραξε το έπραξε σαν
να επρόκειτο ο Κύριος να πεθάνει, εις τύπον του ενταφιασμού Του, διότι, όταν
πέθαινε κάποιος, τον άλειφαν με μύρο.
«Εις
την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό». Ο Χριστός ήρθε στη γη, για
να πεθάνει. Όποιος Τον αγαπά, το πιστεύει αυτό. Δεν ήρθε για να αναλάβει
επίγειες βασιλείες. Δεν ήρθε για να αποκτήσει οπαδούς και δύναμη. Ακόμη και τα
θαύματά Του δεν αποσκοπούσαν στο να γίνει δημοφιλής, αλλά να δείξει στους ανθρώπους
τη δύναμη της πίστης. Γι’ αυτό και ό,τι έχει να κάνει με τον θάνατό Του, ο
Χριστός το αποδέχεται. Κυρίως, την αγάπη, η οποία θα Τον συνοδεύει στον Άδη, στη
συνάντηση με τους απ’ αιώνος νεκρούς. Διότι αυτή είναι που κινεί τον Ίδιο. Διότι
αυτή ήρθε ο Ίδιος να διδάξει και επί γης και εν τω Άδη. Γι’ αυτό και δεν μετρά
την αγάπη από την υλική πλευρά, αλλά από τη διάθεση της καρδιάς. Δεν συζητά με
όρους ορθολογισμού, με όρους συμφέροντος, με όρους κόστους και κέρδους. Δεν
συζητά καν με βάση την αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση κοινωνικών
προβλημάτων, όπως αυτό της φτώχειας, που υποκριτικά θέτει ο Ιούδας.
«Εις
την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό».
Βρισκόμαστε στο κατώφλι της Μεγάλης Εβδομάδας. Βλέπουμε άραγε ότι δίχως θάνατο δεν έχει
νόημα η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας; Και θάνατος είναι η απόφαση τού να
σταυρώσουμε τα πάθη μας, μη επιτρέποντας σ’ αυτά να κυριαρχήσουν εντός μας.
Είναι η απόφαση να πονέσουμε κόβοντας το θέλημά μας και εμπιστευόμενοι τον Θεό.
Να μη νικηθούμε από τη λύπη για όσα δεν πετυχαίνουμε, αλλά να μείνουμε στη
συνάντηση με τον Χριστό, που είναι για μας το παν. Να προσφέρουμε στον Χριστό
την καρδιά μας, την ευγνωμοσύνη μας, την προσευχή μας, τη νηστεία μας, την
άσκησή μας, την φιλαδελφία μας προς τον συνάνθρωπο. Να νικήσουμε τον φόβο,
οιασδήποτε μορφής, διότι δεν είμαστε μόνοι μας. Και να απαγκιάσουμε στην
Εκκλησία, ως σταθμό και ρίζα στη ζωή μας, για να λάβουμε και να προσφέρουμε τη
συγχώρεση.
«Εις
την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό». Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας η Μεγάλη
Εβδομάδα. Είναι μία ρήξη με την ευκολία, με το συμφέρον, με την συνήθεια. Γι’
αυτό και η Εκκλησία ξεκινά με τον θρίαμβο κατά του θανάτου στην ανάσταση του
Λαζάρου και συνεχίζει με την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, για να μας δείξει
ότι ο Χριστός έρχεται, αλλά εμείς πρέπει να αποφασίσουμε αν μείνουμε στην
αναζήτηση ενός βασιλιά που θορυβεί θριαμβευτικά ή αν αποδεχτούμε Αυτόν που μας αγαπά
έως θανάτου, όποιοι κι αν είμαστε. Αν η απόφασή μας γείρει προς την πλευρά του
Χριστού της Εκκλησίας, τότε θα παραμείνουμε σταθεροί στους κυκλώνες της ζωής.
Αν εξακολουθούμε να προσδοκούμε έναν βασιλιά της άνεσης, του θεαθήναι, της επικράτησης
και της εξουσίας, τότε θα αλλάξουμε γνώμη εύκολα για τον Χριστό, όπως έκαναν οι
άνθρωποι του καιρού Του, οι οποίοι από το «Ωσαννά» πέρασαν στο «σταύρωσον».
Καλή Ανάσταση!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
5 Απριλίου 2026
Κυριακή των Βαΐων
