Ο ΦΙΛΟΣ

         

  Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην επίγεια ζωή του Χριστού είναι όταν βλέπει το μνήμα του φίλου του Λαζάρου και μπροστά στην παντοδυναμία του θανάτου και την αποστέρηση του φίλου του δακρύζει. Δεν είναι μόνο η απόδειξη ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος το γεγονός ότι ζει τη φιλία, βασική ανθρώπινη ανάγκη και κατάσταση, αλλά και το ότι δακρύζει όπως κάθε άνθρωπος μπροστά στον θάνατο ενός οικείου προσώπου. Είναι και το ότι ο Χριστός, ενώ θα αναστήσει τον Λάζαρο σχεδόν αμέσως μετά το δάκρυ, εντούτοις δεν παύει να έχει συναισθήματα. Να νιώθει, όπως όλοι μας, ότι η φθαρτότητα είναι κατάστασή μας και ότι ο θάνατος θα αγγίξει και τον Ίδιο. Εμάς μάς αγγίζει ακούσια, Εκείνον εκούσια. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αποφύγουμε τον θάνατο, καθώς η φθορά είναι εγγενής, επιτεινόμενη από την αμαρτία. Εκείνος γεννιέται, μεγαλώνει αλλά δεν είναι αναγκασμένος να πεθάνει όχι μόνο διότι η αμαρτία δεν Τον αγγίζει, αλλά και διότι η ανθρώπινη φύση είναι ενωμένη με την θεϊκή. Θα πεθάνει στον Σταυρό επειδή ο Ίδιος θα αναγκάσει την ανθρώπινη φύση Του να ζήσει τον θάνατο, υπακούοντας στο θέλημα του Πατρός και εκπληρώνοντας το μυστήριο της θείας οικονομίας. Όμως η ανθρώπινή Του φύση επαναστατεί ενώπιον του θανάτου. Της είναι ξένος και αυτό το βλέπουμε και στην αγωνία Του στη Γεθσημανή.

                Ας σταθούμε όμως στο γεγονός ότι ο Χριστός αισθάνεται τον Λάζαρο φίλο. Είναι η εμπιστοσύνη που ο Λάζαρος δείχνει στο πρόσωπο του Χριστού; Είναι η αγάπη και η φιλοξενία; Είναι το ότι ο Λάζαρος έχει το σπίτι και την καρδιά του ανοιχτή στον Ιησού και στους μαθητές Του; Είναι εκείνο το παράξενο συναίσθημα που νιώθουμε όταν συναντούμε έναν άνθρωπο με τον οποίο θα γίνουμε οικείοι, ότι ταιριάζουμε, ότι θα είναι δίπλα μας, ότι είναι έτοιμος να βγει από τον εαυτό του και το εγώ του για χάρη μας, ότι μας δίνει χωρίς να περιμένει ανταπόδοση, ότι μας ενώνει ένας σκοπός ανώτερος από την επιβίωση, ο οποίος, στην περίπτωση του Χριστού και του Λαζάρου είναι η βασιλεία των ουρανών;

Κι αν από την πλευρά του Λαζάρου ισχύουν αυτά, από την πλευρά του Ιησού άραγε τι ισχύει;  Είχε ανάγκη ο Χριστός από φίλους;  Ο Ίδιος θα αποκαλέσει τους μαθητές Του φίλους στην τελευταία διδασκαλία Του πριν εξέλθει στον κήπο της Γεσθημανή, διότι ο φίλος νιώθει την αγάπη, ακόμη κι αν είναι ατελής. Έτσι και ο Χριστός νιώθει την αγάπη τόσο του Λαζάρου όσο και των μαθητών Του, ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν ακόμη ώριμη και τέλεια, και ανταποκρίνεται. Δεν είναι  η ανάγκη του Χριστού να έχει φίλους το κίνητρο, δεν είναι υποχρεωμένος να έχει παρέα. Είναι η οικειότητα και η ευγνωμοσύνη προς εκείνους που τους καλεί να Τον ακολουθήσουν και αυτοί αφήνουν με τη σειρά τους τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, για χάρη Του. Και ο Χριστός χαίρεται και τους τιμά με τη φιλία Του.

Στους καιρούς μας έχουμε σχηματίσει μέσα μας την εικόνα ενός Θεού ισχυρού, παντοδύναμου, έτοιμου να μας δώσει ό,τι χρειαζόμαστε. Είμαστε κοντά Του συχνά με γνώμονα το συμφέρον ή τον φόβο. Καλούμαστε όμως να δούμε τον Χριστό ως τον Φίλο  μας. Αυτόν που μας τιμά με τη φιλία Του, αρκεί να το νιώθουμε. Να είμαστε ευγνώμονες που μας αγαπά και μας στηρίζει, κι εκεί που φαίνεται μακριά μας, ότι καθυστερεί, όπως τις τέσσερις ημέρες που έκανε να φθάσει στη Βηθανία. Κι επειδή είναι Ένας από εμάς, μάς δίνει τη χαρά της κατά χάριν θέωσης. Το μεγαλύτερο δώρο που Φίλος θα μπορούσε να μας κάνει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

           Στο φύλλο της Τετάρτης 1^ης Απριλίου 2026