Επτά μικρούς, μα συγκλονιστικούς
λόγους είπε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό, δίνοντας στους ανθρώπους κάθε εποχής
τη δυνατότητα να κάνουν νέες αρχές στη ζωή τους, πιστεύοντας σ’ Αυτόν.
“Πάτερ, άφες αυτοίς . ου
γαρ οίδασι τι ποιούσι” (Λουκ. 23,34). Ο λόγος της συγχώρεσης. Ο λόγος
της αγκαλιάς στους ανθρώπους που Τον υβρίζουν, Τον βλασφημούν, που χαίρονται
βλέποντάς Τον να υποφέρει. Ο λόγος της καρδιάς που νιώθει την άγνοια του καλού,
που δεν κρατά κακία, που δεν κάνει επίδειξη δύναμης, διότι είναι Αγάπη και μόνο
η αγάπη δίνει νόημα στην ύπαρξη.
“Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού
έση εν τω Παραδείσω” (Λουκ. 23, 43). Ο λόγος της αποδοχής της μετάνοιας
του ευγνώμονος ληστού. Ο ληστής ταπεινώνεται, αναγνωρίζει τις αποτυχίες
και την αμαρτωλότητα, την ήττα του. Ζητά από τον Χριστό όχι αμνήστευση, αλλά να
τον θυμηθεί στη βασιλεία Του. Λαμβάνει “σήμερον” τον Παράδεισο, διότι η
αγάπη του Θεού δεν περιμένει, αλλά δίδεται την ίδια στιγμή.
“Γύναι, ίδε ο υιός σου. Είτα λέγει
τω μαθητή . ιδού η μήτηρ σου” (Ιωάν. 19, 26-27). Ο τέλειος
Θεός είναι και τέλειος άνθρωπος. Και δείχνει την ευγνωμοσύνη Του προς την
γυναίκα που Τον έφερε στον κόσμο. Παράλληλα, μας δείχνει ότι, εκτός της
συγγένειας της φύσης, υπάρχει και η συγγένεια της πίστης. Ο Ιωάννης γίνεται
κατά χάριν αδελφός του Χριστού και αναλαμβάνει το έργο που δίνεται σε όλους
τους χριστιανούς: να είμαστε κατά χάριν φίλοι, κατά χάριν αδέλφια με τον Χριστό
και μεταξύ μας, εκ πίστεως. Όπως γίνεται στη θεία λειτουργία, όταν Τον
κοινωνούμε.
“Διψώ” (Ιωάν. 19,28). Δεν
είναι μόνο η εκπλήρωση του προφητικού λόγου, όπως αποτυπώνεται στον μεσσιανικό
ψαλμό 21 του Δαυΐδ. Είναι και η υπόμνηση της δίψας για αγάπη, για ανθρωπιά, για
συνάντηση με τον άνθρωπο που καλείται να ζητήσει την κοινωνία με τον Χριστό ως το
αλλόμενον ύδωρ της παρουσίας Του που θα μας ξεδιψάσει για πάντα, δίνοντας χαρά,
ελπίδα και ζωή.
“Τετέλεσται” (Ιωάν. 19,30).
Ο Χριστός ολοκλήρωσε το έργο τού να φέρει στον κόσμο τον Θεό ως υπέρβαση του
μίσους, της κακίας, του θανάτου και να μας καλέσει στη χάρη της βασιλείας Του.
Δέχθηκε τον θάνατο, όντας ένας από εμάς, πλην της αμαρτίας. Τώρα θα μας δώσει
την ανάσταση. Κι έτσι η αποστολή Του ολοκληρώθηκε.
“Εις χείρας σου παρατίθεμαι το
πνεύμα μου” (Λουκ. 23,46). Στον Θεό η ελπίδα. Στον Θεό η ζωή και ο
θάνατος, η αρχή και το τέλος, στον Θεό το πέρασμα, το Πάσχα, στην οδό της
Ανάστασης και της αγάπης. Σ’ Αυτόν η εμπιστοσύνη, ακόμη και στα δύσκολα.
Οι επτά αυτοί λόγοι μάς υποδεικνύουν την νέα αρχή της συγχώρεσης για
όποιον και όποια μας δυσκολεύει. Την οδό της αλλαγής από τον κακό εαυτό στον
εαυτό που ταπεινώνεται, που δημιουργεί αγαπώντας. Την μετοχή μας στη ζωή της
Εκκλησίας, που μας καθιστά συγγενείς εκ πίστεως. Στην δίψα για αλήθεια και αγάπη, που μας κάνει
να αντέχουμε το όξος της ζωής. Στο να μην απελπιζόμαστε, όταν ο Θεός σιωπά,
αλλά να δεχόμαστε τους σταυρούς μας. Στο να έχουμε την αποστολή της αγάπης, της
προσευχής, της θυσίας. Στο να επιλέγουμε το «γενηθήτω το θέλημά Σου», στο να
ζούμε το αγιορείτικο «αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν
πεθάνεις»!
Ας είναι η Μεγάλη Εβδομάδα μια νέα
αρχή για όλους μας!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Μεγάλης Τετάρτης 8
Απριλίου 2026
