Σε έναν από τους πιο όμορφους αναστάσιμους ύμνους ο υμνογράφος μάς καλεί να ξυπνήσουμε στο βαθύ χάραμα, σαν τις Μυροφόρες γυναίκες, και να βαδίσουμε προς την Εκκλησία, η οποία διαφυλάττει τον τάφο του Χριστού, φέρνοντας μαζί μας όχι το μύρο που οι γυναίκες κρατούσαν για να αλείψουν με αυτό το σώμα του Κυρίου, αλλά στα χείλη τον θριαμβευτικό ύμνο της Ανάστασης, και τότε θα αξιωθούμε να δούμε τον Χριστό ως τον Ήλιο της Δικαιοσύνης να ανατέλλει σε όλους τη ζωή.
Οι αναστάσιμες μέρες φέρνουν μαζί τους ένα αλλιώτικο φως. Δεν είναι το υλικό, το αισθητό, αυτό που κάνει τον κόσμο να φωτίζεται, να αισιοδοξεί, να αισθάνεται τη χαρά της ημέρας, να πηγαίνει στην εργασία του, να συναντά τους άλλους, να αισθάνεται ότι καλείται να βγάλει δημιουργικότητα, παραγωγικότητα, χαρά και αισιοδοξία από μέσα του. Η Ανάσταση μάς δίνει το φως ενός άλλου νοήματος ζωής. Ότι, χάρις στον Χριστό, κληθήκαμε να παλέψουμε εναντίον του σκοταδιού το οποίο υπάρχει μέσα και έξω μας. Το μέσα μας έχει να κάνει με το φόβο, τον θυμό, το μίσος, το αίσθημα ότι δεν φτάνει η ζωή για να χαρούμε, ότι οι άλλοι μας υποβλέπουν, ότι κάθε επιθυμία μας πρέπει να εκπληρωθεί. Κι αν αυτό δεν γίνει, τότε είμαστε αδικημένοι κι όλα μοιάζουν σκοτεινά. Το έξω μας έχει να κάνει με την κατάσταση του κόσμου, την τεχνολογία που την χρησιμοποιούν για να μας ελέγξουν, την απιστία και την αθεΐα που κάνουν θόρυβο, τον πόλεμο που δεν τελειώνει, τους λίγους ή τους πολλούς που δεν μας καταλαβαίνουν. Κι όταν μας λείπει η συνεννόηση, η ελπίδα, η αγάπη από τους άλλους, τότε αισθανόμαστε σκοτεινιά.
“Πάσι ζωήν ανατέλλων” είναι ο Χριστός. Η ζωή έρχεται από Εκείνον που είναι το φως του κόσμου. Η ανάσταση είναι η νίκη κατά του μεγαλύτερου σκοταδιού που μπορεί να υπάρξει στην πραγματικότητά μας, εκείνου του θανάτου. Ο θάνατος, είτε πνευματικός είτε σωματικός είτε της κάθε ήττας μας, μοιάζει ακατάβλητος. Όμως η παρουσία του Αναστάντος Κυρίου, που λειτουργεί ως Ήλιος μιας άλλης Δικαιοσύνης, αυτής της αγάπης, γίνεται αρχή νέας πορείας. Πέρα από τα έθιμα, πέρα από τις συνήθειες που μας βγάζουν όντως από τη ρουτίνα μας, αν καταφέρουμε να ανοίξουμε την καρδιά μας στη χαρά της νέας ζωής, τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε δέκτες του φωτός, να εορτάσουμε την νέκρωση του Άδη και την νέα βιοτή, αυτή που δεν νικιέται από τον χρόνο.
Έχουμε ανάγκη από αυτήν την νέα βιοτή σήμερα. Ο καιρός της κατάθλιψης, του κακού, της ενασχόλησης με τον πόνο, την ψευτιά, την εκμετάλλευση, των ψεύτικων ειδήσεων και υποσχέσεων, δεν αλλάζει αν δεν εισοδεύσουμε στο Φως του Χριστού. Δεν είναι πρόσκαιρο γεγονός η Ανάσταση, ούτε μια υπόσχεση του μέλλοντος. Είναι παρούσα στο χαμόγελο ενός παιδιού, στο δάκρυ της μετάνοιας, στο αγκάλιασμα του απογοητευμένου, στη συνάντηση μιας παρέας που ξέρει τι θέλει, στην απόφαση να ξεκινήσουμε έχοντας Εκείνον παρόντα, όταν Τον αφήνουμε να αλλάξει τη ζωή μας! Αλλάζοντας εμείς, στη θέα του Χριστού, αλλάζει κι ο κόσμος!
Η πρακτικότητα της εποχής, ακολούθημα της τεχνολογικής έκρηξης και της παντοδυναμίας με την οποία μπόλιασε τον νου μας, δεν μπορεί να ομορφύνει την καρδιά, να μας φέρει κοντά, να μας δώσει ελπίδα του αιώνιου και νόημα στο παρόν. Τα έτοιμα και κατασκευασμένα, δεν βιώνονται. Απλά παρατηρούνται και προσπερνούν. Η ζωή που ανατέλλει εκ του Τάφου είναι η απάντηση, που, χωρίς να ακυρώνει τις όποιες πρακτικές ανάγκες, τις οδηγεί στο αληθινό τους μέτρο: να μοιραστούμε ό,τι έχουμε, να δώσουμε ό,τι μας δίνει ο Χριστός. Αυτή είναι η καινούργια ζωή!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”
στο φύλλο της Νιας Τετάρτης 15 Απριλίου 2026
