ΝΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ - ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ 9
«Ο
Ουρανός Αλληλούια ηχολογάει·
Κατά την γην ερωτεμένος κλίνει·
Ζη του νερού και η στάλα οπού κολλάει
στο ποτήρι· Αλληλούια εγώ κ' εκείνη.
Όταν η Πύλη ακούστηκε να σπάη,
Τι χλαλοή στον κάτου κόσμο εγίνη!
Χαίρεται μέσα η άβυσσο και ασπρίζει·
Ο περασμός του Λυτρωτή σφυρίζει.»
(Διονύσιος Σολωμός, «Ο Λάμπρος»)
Ήρθε ο Λυτρωτής. Άραγε,
πέρασε; Ή παραμένει Αυτός που μας εξομολογήθηκε τη αγάπη Του και ζητά, χωρίς να
απαιτεί, να Του δώσουμε το χέρι και να συμβαδίσουμε; Όλα αγιάζονται μαζί Του.
Και η στάλα του νερού, και το ίχνος της ακόμα. Κι όλα Τον δοξολογούν. Μονάχα ο
άνθρωπος, όταν δε θέλει, μένει με την καρδιά κλειστή. Με τη ζωή να ταξιδεύει
στου εαυτού τον δρόμο. Και να μην ακούει το νέο πάτημα, ό,τι ανυμνεί, με θόρυβο
ή σιωπηλά, την Ανάσταση.
Δεν κλείνει η χαρά. Μόνο
που θέλει να την ακούσεις, βαθιά στην ψυχή, για να τη νιώσεις. Ότι ανέστη. Ότι
ο θάνατος επατήθη. Ότι οι πύλες συντρίφτηκαν. Ότι κάθε εμπόδιο, ακόμα και το
έσχατο της ύπαρξης, αδυνατεί να νικήσει την αγάπη. Την μία και μοναδική
Εκείνου, που μιλά στη στιγμή μας, στο χρόνο μας, στην αιωνιότητά μας, όχι με
σχήματα και ιδέες, αλλά με τη μορφή του Προσώπου Του. Και καρτερεί το δικό μας ΝΑΙ
σ’ έναν έρωτα που κατήλθε μέχρις Άδου ταμείων.
Ότι, αν το θελήσεις, αν Τον αγγίξεις, ανέστης.
π. Θεμιστοκλής
Μουρτζανός
13 Απριλίου
2026
