«ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2, 20)
«Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου».
Οι άνθρωποι ζούμε
στηριγμένοι στις σχέσεις, στα προγράμματά μας, στα χρήματά μας, στον πολιτισμό μας,
στον καιρό μας. Έχουμε μια πορεία ζωής, την οποία ακολουθούμε, βάζοντας στην
άκρη, όσο το δυνατόν, τους φόβους και τις φοβίες μας. Φόβοι, που έχουν να
κάνουν με τις περιστάσεις της ζωής, τον χρόνο που κυλά, τη μοναξιά που ζούμε ή μας
περιμένει, τον θάνατο που είναι ο έσχατος εχθρός μας. Φοβίες, που έχουν να κάνουν
με τους λογισμούς μας, με τα άγχη μας που μας κάνουν να μην μπορούμε να
κοιμηθούμε ή να ησυχάσουμε, με κυριότερο άγχος ότι ακόμη κι αν η ζωή μας πάει
καλά, όπως το θέλουμε, θα έρθει η ανατροπή και θα φανούμε ανήμποροι, διότι δεν
έχουμε μάθει να χάνουμε ούτε και το θέλουμε. Μοιάζουμε κάποτε με τους πολιτικούς, που
προσπαθούν να υπολογίσουν σενάρια, για να αντιμετωπίσουν το κακό που φοβούνται
ότι έρχεται, είτε από πράξεις ή παραλείψεις τους είτε από τις συγκυρίες που τους
κάνουν να αισθάνονται ευάλωτοι.
Στον τρόπο αυτό της ζωής
έρχεται η Εκκλησία να μας μιλήσει για τη δύναμη της πίστης. Ο απόστολος Παύλος,
γράφοντας στους Γαλάτες, τους δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ζωή είναι σταυρός από την
μία και από την άλλη η ζωή του τώρα βασίζεται στην πίστη για να έχει νόημα. Ο
Παύλος μάς προτρέπει να μη βλέπουμε το τι θα γίνει, αλλά να ζούμε στο σήμερα
νιώθοντας ότι υπάρχει ένα χέρι που μας καθοδηγεί, ένα χέρι που μας στηρίζει, μας
αγκαλιάζει και δεν θα μας αφήσει, διότι αυτό το χέρι απλώθηκε επάνω στο σταυρό
για να μας δείξει ότι θα έρθει η ανάσταση. Είναι η πίστη στον Χριστό, που
μοιάζει να μην είναι λόγος, αλλά βίωμα. Όμως ξεκινά από τον λόγο, την
εμπιστοσύνη σε όσους έδωσαν μαρτυρία περί αυτής της πίστης στους αιώνες, που
δεν δίστασαν να αφήσουν τα πάντα για τον Χριστό, που δεν δίστασαν να μην
λιποψυχήσουν τη στιγμή που έβλεπαν ότι η ζωή ερχόταν με ανατροπές. Οι άλλοι όχι
μόνο δεν ανταποκρίνονταν στην οδό και τον τρόπο της αγάπης, αλλά απαιτούσαν και
απαιτούν τα πάντα από τον άνθρωπο του Θεού, ακόμη και να εγκαταλείψει την πίστη
του. Κι όμως, αυτός που πιστεύει, δεν νιώθει μόνος του, αλλά εμπιστεύεται και
ελπίζει σ’ Αυτόν που τον αγαπά και μας αγαπά, ακόμη κι αν μοιάζει η παρουσία Του
σιωπηλή και η προσμονή μακρόχρονη.
Στους καιρούς μας ας αναδιφήσουμε στον εαυτό μας. Ας τον ρωτήσουμε αν νιώθουμε δυνατή την πίστη μας. Ας μην υποταγούμε στα σενάρια των λογισμών, στους φόβους και στις φοβίες μας, αλλά, αφού κάνουμε αυτό που μπορούμε, ας αφήσουμε τον αγαπήσαντα και αγαπώντα ημάς να δείξει τον δρόμο, ακόμη κι αν δεν μοιάζει ευχάριστος για τα κοσμικά μέτρα. Κανείς δεν θέλει κόπους και βάσανα. Όμως αυτός είναι ο νόμος της ζωής, ότι έρχονται στιγμές, άλλοτε προβλεπόμενες και άλλοτε απρόβλεπτες, στις οποίες θα σηκώσουμε τους σταυρούς μας. Αν αγαπάμε τον Χριστό, αν εμπιστευόμαστε, τότε «εν πίστει ζώμεν». Και Εκείνος, εν τη Εκκλησία Του, στην οποία ανήκουμε, δεν θα μας αφήσει. Θα φωτίσει τα μικρά ή μεγάλα σκοτάδια μας και θα μας σπρώξει όχι μόνο να βγούμε εμείς από αυτά, αλλά και να βοηθήσουμε και όσους θέλουν ένα χέρι, το δικό Του, δι’ ημών. Είτε προσευχή είτε λόγος είτε αισιοδοξία είτε ένα πιάτο φαγητό είτε συγχώρεση είτε όλα μαζί ας γίνουν τα σημαντικά της ζωής μας, καρποί της πίστης.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026
